13} ghost town

and if you need a friend, there's a seat here alongside me.

Za późno.

Jasne auto nadjeżdżające z prawej strony obiło się z lekkim trzaskiem o karoserię Hondy nieco ponad wlewem paliwa, pozostawiając tam pokaźny ślad. Drzwi na szczęście nie zostały dotknięte, jednak samochód kierowany przez Franka wpadł w poślizg i zamiast jechać do przodu, zaczął obracać się wokół własnej osi, tracąc powoli niedawno rozwiniętą prędkość. W tym momencie nie padało, ale ulica była mokra i niebezpieczna, na pewno nieprzystosowana do szybkiej jazdy. Ślizgający się samochód wjechał prosto pod koła kolejnego, jadącego tym razem z lewej strony, dużego, ciężarowego auta. 

Franek mocniej chwycił kierownicę, próbując panować nad autem, chcąc je jakoś wyprostować, wyprowadzić na prostą drogę. A przede wszystkim chciał je spowolnić, zatrzymać. Ale nie chciało go słuchać. Usłyszał klakson ciężarówki, więc obrócił głowę w lewo. Szybko tego pożałował. Światło pędzącego w nich auta momentalnie oślepiło go, przez co musiał zamknąć oczy. Kolejny błąd. Pojazd uderzył w lewy bok auta z hukiem, jeszcze bardziej spychając je w bok, a co najgorsze, jeszcze bardziej je rozpędzając. Gerard poczuł, jak wtulona w niego Ola lekko zaciska szczupłe dłonie na jego przedramieniu. Czuł też, jak kilkakrotnie zadrżała. Nie miała na nic siły, po prostu była przestraszona. Tak jak on i Olek siedzący obok, nie wiedziała co się dzieje. Dlaczego auto nagle zmieniło tor ruchu i coś kilkakrotnie w nie uderzyło. Bali się. Wszyscy. 

Jabłoński po raz kolejny nacisnął hamulec. Bez skutku. Nie wiedział, czy coś się spieprzyło, czy to przez prędkość, czy może tylko zdawało mu się, że to hamulec a było to co innego. Był zbyt spanikowany, by móc to sprawdzić w takiej sytuacji. Serce waliło mu tak głośno, że mimo pisku opon Hondy, przyśpieszonych oddechów pozostałych pasażerów i głośnych odgłosów auta słyszał jego bicie wyraźnie. Aż zbyt wyraźnie. Rejestrował wszystko jakby w zwolnionym tempie, wszystko czuł bardziej i wcale mu się to nie podobało. Pamiętał, jak oglądał się na tylne siedzenie, żeby sprawdzić, co z Olą. Miał jej pomóc, zawieźć ją bezpiecznie do szpitala – wiedział, że bezpiecznie to już nigdzie nie trafią. Nie w takiej sytuacji. Ledwo łapał oddech. Nie mógł wytrzymać.

Blondynka na przednim siedzeniu chyba jednak bała się najbardziej. W końcu Franek miał odwieźć ją do domu, a teraz nawet nie panował nad pędzącym samochodem. Miała uraz do wypadków, jeszcze z dzieciństwa, gdy zginął jej ojciec. Nerwowo uniosła dłonie, chcąc złapać się za pas, którym powinna być przypięta. Nie było go. Z przerażeniem stwierdziła, że wsiadając, zapomniała, by się zapiąć.

Pojazd ani myślał, żeby zwolnić, a co dopiero, żeby dać nad sobą zapanować. Pędził dalej, jakby robił to specjalnie. Jakby kto inny kierował nim, a nie brunet siedzący za kierownicą. Niczym zwierzę wypuszczone z klatki mknęło z zastraszającą prędkością przed siebie, nie zważając na przeszkody, ich przestraszone miny, przyspieszone bicia serc i nierówne oddechy. Każde z nich się bało, nie bardzo rozumiejąc tą sytuację, pragnąc, by to wszystko się skończyło. Jednak było to oczywiście tylko złudzenie, choć każdy chciał wyjść z tego cało, bez żadnego uszczerbku na zdrowiu. W końcu to nie miało się tak potoczyć. 

Mieli dojechać spokojnie do szpitala i spokojnie oddać Olkę w ręce lekarzy, nic miało się nie wydarzyć. Miał panować spokój. Między Gabi a Frankiem nie miało dojść do żadnych głośnych dyskusji, Gerard nie miał być bledszy od ściany, miało być po prostu dobrze, tymczasem wszystko szło wbrew temu co mieli na myśli. Samochód mknął przed siebie, uderzając w typowe dla ulicy elementy, raz potrącił hydrant, innym – ktoś prawie wleciał pod jego rozpędzone koła. Aż wreszcie prawa część z impetem wpadła na potężny, wysoki słup, jaki nawet nie drgnął pod naciskiem auta. Do ich uszu doszedł dźwięk rozbijanej szyby, łamiącej się karoserii, czyjś zduszony pisk. A potem po prostu nicość. Szybko bijące serca nie zamierzały zaprzestać swojego galopu, przyspieszone oddechy gubiły się i plątały między sobą, przerażonymi oczami szukali jakiejś odpowiedzi na tamtejsze wydarzenia, tak brutalne, tak bolesne. Strach bijący od piątki ciał roztaczał nieprzyjemną aurę. Nikt nie myślał nawet, by się poruszyć, nikt nie kręcił głową, nikt nie pytał, czy wszyscy są cali, po prostu nic się nie działo. Nastąpiła nicość. Żadnego dźwięku choćby dochodzącego z ulicy. Nie było żadnej osoby, jaka podbiegła by do nich i sprawdziła, czy żyją. Nic. Pustka.

Gerard zastanawiał się, jak do tego wszystkiego doszło. A przede wszystkim – dlaczego do tego wszystkiego doszło. Nie zwracał uwagi na ból emanujący od prawej ręki od łokcia w dół, z całej siły przytulał do siebie Olkę, choć tych sił miał niewiele. Miał przed oczami wszystko, dosłownie. Widział, jak się rodził, jak pielęgniarki odbierały go, sprawdzały wagę, wycierały z krwi, zaplatały w biały materiał. Widział malutkie ciałko swojego brata, leżące przy piersi matki na szpitalnym łóżku. Pamiętał, jak Tomek trzymał go mocno i uśmiechał się do żony. To było takie… takie subtelne, przepełnione słodkością, czymś, czego się nigdy nie zapomina i co wręcz nakazuje na utrwalanie tych momentów. Dziwił się, bo wcześniej nawet nie próbował przywołać lat dziecięcych. Ba, to było wręcz niemożliwe. A wraz z czymś na miarę wypadku, gorących uderzeń, miliona stłuczek, całe życie przebiegło mu przed oczami. Mógłby nagrać film, Biografia Gerarda Fabiańskiego. Najlepszy byłby moment odjazdu od swojej ukochanej babci. Ten wypadek, przez który nastąpiła czerń. Niczym niezmącona ciemność obejmująca go ciasno z każdej strony. Całe lata spędzone na udawaniu szczęśliwego z tym, że nic nie widzi. Wmawianie rodzicom, że przecież nic się nie stało i to nie ich wina – pamiętał to doskonale. Pamiętał również moment, w którym powiedzieli mu, że będzie widzieć. Że, cholera jasna, znowu pozna świat. Oprócz czarnego pojawią się jeszcze inne barwy, zobaczy wyraźne zarysy ludzkich twarzy, oprócz napawania się ich dotykiem będzie również cieszyć się ich wyglądem. Zaistnieje coś takiego jak spacer po kolorowych łąkach, bo zwyczajnie będzie wiedział, iż faktycznie będą pełne koloru. Tu czerwień, tam granat… A jeśli teraz znów straci wzrok? Oślepnie z tak durnego powodu?

Zamrugał nerwowo oczami, raz, dwa. Widział zniszczone oparcie siedzenia przed nim. Spuścił wzrok, ponownie zaciskając powieki, nadal zbyt otumaniony całą sytuacją, żeby cokolwiek zrobić. Momentami docierały do niego wszystkie bodźce, czuł że nadal obejmuje Olkę, czuł ból w ręce, docierało do niego całe ogarniające go przed chwilą przerażenie. Natłok uczuć i emocji, które jeszcze przed chwilą nim targały odebrał mu na jakiś czas trzeźwe myślenie i kontrolę nad samym sobą. Może przez wspomnienia? Albo przez strach? 

Jeszcze przed chwilą słychać było bicia serc, przyśpieszone oddechy, odgłosy uderzeń w auto i inne, uliczne dźwięki. Wszystko to, każdy odgłos, zniknęło zaraz po potężnym uderzeniu, zostawiając niczym niezmąconą ciszę. Franek jakby nadal nie pojmował tego, co się właśnie stało, nie dopuszczał do siebie tej myśli. Siedział w bezruchu, cały w szkle z przedniej szyby, wciąż lekko przerażony całą sytuacją. Dopiero po kilku minutach niepewnie poruszył się, obracając do tyłu.

Napotkał przerażone spojrzenie Olka, zauważył nadal przerażonego Gerarda mocno trzymającego Olę. Byli cali. Aż mu się lżej na sercu zrobiło z tą świadomością, że byli cali. Może przerażeni, ale żyli, oddychali, ich serca, biły nieco przyśpieszonym rytmem, ale zawsze to coś. Nadal nie czuł się dobrze. Gdy jego umysł zaczął już normalnie pracować i przyswajał pewne fakty strach ustąpił poczuciu winy i wrażeniu, że gdyby uważał bardziej, to nikomu nic by się nie stało. Mimo, że prawdopodobnie wszyscy byli cali. Prawdopodobnie. Nigdzie jednak nie było Gabi.

❧

Franek siedział przy szpitalnym łóżku, mocno ściskając chłodną, szczupłą rękę jasnowłosej pacjentki. Siedział tak odkąd Gabi została umieszczona w tej sali, nie dając się nawet opatrzyć, nie zwracając żadnej uwagi na to, że pielęgniarki prosiły go o opuszczenie sali. Było późno, blisko trzecia w nocy, jednak Frank nie czuł zmęczenia. Wyrzuty sumienia zastąpiły je idealnie.

Czuł się źle z tym, co spowodował. Czuł się podle. Żałował, że wsiadł za kierownicę i pojechał. Obwiniał się o to, co się jej stało. Że to on nie zapanował nad autem, które uderzyło w ten cholerny słup, że to z jego winy i głupoty wyleciała przez szybę, złamała kręgosłup i o mało nie zginęła na miejscu. Że to przez niego nie będzie mogła normalnie funkcjonować. To wszystko bolało, nie fizycznie, tylko psychicznie. I było mu z tym bólem źle.

Gerarda też nie chcieli wpuścić na salę, jednak zignorował to i wszedł, siadając obok Franka. Patrzył smutno w jego zapłakaną, rumianą twarz, na przeciętą brew i kość policzkową, na których gromadziła się zaschnięta krew, na wilgotny od spływających łez dekolt koszulki. Szybko jednak odwrócił głowę, spuszczając wzrok na rękę w gipsie. Pomieszczenie było przesadnie jasne, w dodatku mocno oświetlone i przeraźliwie zimne. Na samą myśl o temperaturze w pokoju Gerardowi skojarzyła się ona z kostnicą. Nie miał pojęcia, skąd w jego głowie takie porównanie, jednak nie mógł odeprzeć myśli, że ten pokój wcale mu się nie podoba. Wstał, podchodząc do otwartego okna z rozwianą firanką i zamknął je szczelnie, chcąc odpędzić od siebie nieprzyjemną myśl.

Zerknął na nieruchome ciało Gabi. Nie wyglądała dobrze, była blada, wręcz trupio; gdyby nie to, że jej klatka piersiowa unosiła się powoli i miarowo, świadcząc o oddechu Gerard śmiało mógłby uznać ją za martwą. Urządzenie, do którego była podpięta leniwie pikało, uświadamiając wszystkich, że nie jest z nią najlepiej. Współczuł Frankowi. Naprawdę, bardzo mu współczuł. Jej jednak jakoś nie. Był zdania, że każdy powinien odpowiedzieć za to, co zrobił, w taki czy inny sposób. I chyba już nie czuł się tak źle z tym, że ją wtedy zaszantażował, bo po prostu wiedział, że on już zapłacił za swoje zło. Cholera, przecież płacił za nie przez dwanaście lat. Ona więc też musiała zapłacić. Za to, co zrobiła Frankowi. Bo takie rzeczy zmieniają człowieka. Gerarda też wiele rzeczy zmieniło.

Chciał coś powiedzieć, nawiązać rozmowę, pocieszyć. Nie chciał, żeby to było typowe „wszystko będzie dobrze” i poklepanie po ramieniu. Wiedząc o tym, co Gerard do niego czuje, Franek na pewno oczekiwałby czegoś więcej. A nawet nie wiedząc, oczekiwałby czegoś więcej, chociażby przez to, że są przyjaciółmi.

- To n-nie jest normalne, wiesz? - zaczął Franek cicho – Ja.. j-ja to czuję. - rozpłakał się bardziej, odchodząc od łóżka. To było dla niego za dużo, zwyczajnie za dużo. To, co się stało z Gabi miało w nim pozostać naprawdę na długo. 

Gerard podszedł do niego, po czym mocno go objął, w odpowiedzi na co chłopak wtulił się w niego z całej siły. Wtedy właśnie Fabiański zdał sobie sprawę z tego, jak kruchy był jego mały Franio. W jego ramionach, ramionach wysokiego chłopaka, wyglądał jak dziecko, potrzebującego w tym momencie niczego więcej, jak zwykłego, matczynego ciepła, którego nikt w tym momencie nie mógł mu dać. Gerard aż za dobrze wiedział, co tamten mógł teraz czuć. Jemu też brakowało zwykłego, matczynego uścisku, tyle że jemu już nikt nie mógł go zastąpić. Franek miał matkę, gdzieś daleko, ale miał, miał też przemiłą ciocię, a Gerard? Gerard nie miał nikogo. Ojciec mimo usilnych prób nigdy nie miał zastąpić mu mamy. Objął go mocniej, przeczesując powolutku jego ciemne, przydługie włosy. Chłopak drżał w jego ramionach, szlochając przy tym przeraźliwie, przez co Fabiański czuł, jakby sam miał się zaraz popłakać. I chyba faktycznie nie było mu do tego daleko.

- Ona n..nie musiała z-zginąć. - wyszeptał Franek cicho, nadal nie puszczając przyjaciela. Powtórzył to w płaczu jeszcze kilkanaście razy, a jego łzy tylko się nasilały. 

- Ale nie płacz już, cichutko. - odsunął go lekko od siebie, ścierając z jego policzków, uśmiechając się z troską. Brunet pociągnął nosem, ponownie wtulając się w Gerarda i zamykając oczy.

Franek miał rację i Gerd doskonale to wiedział. To nie jest normalne. Nie jest i nigdy nie miało być. A najdziwniejszą ze wszystkich łączących się z tym rzeczy było to, że znów coś wydarzyło się przez Rainę.

W pewnym momencie lampa, która do tej pory wręcz raziła ich w oczy zamrugała kilkakrotnie, zaskwierczała i zgasła zupełnie. Fabiańskiego przeszedł dreszcz, gdyż jedynym oświetleniem pozostała latarnia za oknem i migająca aparatura, do której była podłączona pacjentka. Wciągnął powietrze do płuc. Było wręcz lodowate, drażniło chłodem jego drogi oddechowe. Bał się. Powinien kogoś zawołać, powinni naprawić lampę, przecież to sala intensywnej terapii, nie mogła pozostać nieoświetlona. Zadrżał ponownie. Mimo słabego światła zza okna zauważył, że przed oczami przebiegł mu cień. Instynktownie rozglądnął się, mocniej przyciskając do siebie Franka. W pewnym momencie usłyszał, że dźwięk maszyny, która trzymała Gabi przy życiu zmienił się, jednak nie mógł wyłapać, gdzie leżała różnica. Dopiero gdy spojrzał na ekran, zrozumiał dlaczego sprzęt wydaje ciągły piskliwy dźwięk. Na monitorze malowała się podłużna kreska świadcząca o zgonie. Poczuł, jak z jego policzków spływają łzy, więc spuścił wzrok na płytki, mocniej tuląc nadal niczego nieświadomego Franka. Nie rozumiał tylko jednego – dlaczego ich cień rzucony na podłogę miał kształt stracha na wróble.