14} ghost town

if loving was the hardest part, we'll then one day be together.

Nie mogłem odeprzeć wrażenia, że to wszystko dzieje się naprawdę, a nie jest tylko wytworem mojej głowy, pogrążonej w śnie. Każdy fragment, każda postać wydawała się tak bardzo realna, tak bardzo prawdziwa, prawdopodobna, wręcz namacalna. Wydawało mi się, że wystarczy żebym wyciągnął rękę, a będę mógł dotknąć każdej z nich, poczuć jej skórę, jej ciepło, lub wręcz przeciwnie, dotknąć jej zimnego jak lód ciała. Wszyscy w śnie, a może na jawie, byli mi obcy, ich twarze i idealne postury migałmy mi przed oczami niczym kadry filmu. Nie bałem się ich, jednak nie były one przyjemne. Takiego snu jeszcze nigdy nie miałem. Był wręcz lodowaty i nieprzyjemny, pozwalał mi zachować częściową świadomość, jednak gdy uznawałem, że nie chcę oglądać więcej, coś w moim mózgu ignorowało moją prośbę. Później jednak coś się zmienło. W śnie przeważał Franek, jego cudna, jednak smutna i zapłakana twarz, zaszklone, miodowe oczka. Za każdym razem, gdy wyciągałem dłoń, żeby zetrzeć łzy z jego rumianych policzków, znikał, rozmywał się, jakby nie był czymś materialnym tylko duchem, powietrzem uformowanym na jego obraz. Pojawiał się w różnych miejscach, raz bezpośrednio przede mną, raz bardziej po mojej lewej, a innym razem po prawej. I za każdym razem, gdy próbowałem się do niego zbliżyć, nie pozwalał na to. Przysięgam, że gdy stawiałem kroki, czułem pod stopami zimną podłogę. Jeszcze kilka podobnych czynników dawało wrażenie, jakbym wcale nie spał. Wtedy, gdy Franek znikł ostatni raz, zacząłem się bać.

"Gerard?" Usłyszałem głos, niebezpiecznie zbliżony do głosu mojej mamy. Nawet w śnie poczułem ukłucie gdzieś w okolicy serca. Wołanie powtórzyło się jeszcze parę razy, zacząłem się oglądać, szukając źródła głosu. Szukając mojej mamy. Odkąd do domu przyszło dwóch mężczyzn i powiedziało mi, że wpadła pod samochód, słyszałem ją wszędzie. Brakowało mi jej tak bardzo, że sam nie umiałem tego zrozumieć. Momentami bałem się, że to, jak wszędzie ją dostrzegam zaczyna być chore. I chyba miałem rację.

Obróciłem się całkiem, widząc w oddali jakąś postać. Cała była ubrana na czarno, a jej długa, ciemna suknia z dodatkiem ciasnego gorsetu rozchodziła się na boki w idealny sposób. Długie, ciemne włosy opadały jej na ramiona, zakrywały piersi i plecy, a mocno podkreślone oczy lustowały mnie uważnie. Wyglądałaby normalnie gdyby nie złośliwy uśmiech malujący się na jej twarzy.

"Gerard!" Zawołała głosem mojej mamy, po czym zaśmiała się, bynajmniej nie słodko i wdzięcznie, jak to robiła moja rodzicielka. Chciałem dowiedzieć się, o co jej chodzi, wiedziała, że chcę ją o to zapytać. W odpowiedzi jedynie odwróciła się i znikła jak wcześniej jeden z Franków, rozsypując się na tysiące ciemnych odłamków.

- Gerard, słyszysz? - wręcz podskoczyłem, siadając na łóżku, cały zalany potem, a jednak porządnie przemarznięty. Rozglądnąłem się szybko. Pierwszym, co zobaczyłem, było otwarte okno, a kolejnym otwarte drzwi. Stał w nich mój tato, z zatroskaną miną. Patrzyłem na niego przerażony. Przerażony i niespokojny, szeroko otwartymi oczami. W pomieszczeniu było ciemno, co znaczyło, że musiało być jeszcze sporo przed siódmą. Mężczyzna uśmiechnął się lekko, wchodząc do mojego pokoju i usiadł na łóżku obok mnie. Od razu wtuliłem się w niego mocno, zaciskając powieki, nie zwracając uwagi na lepiącą się do mnie koszulkę. - Wiesz... krzyczałeś przez sen, trochę się wystraszyliśmy.. - przyznał cicho. Dopiero teraz zauważyłem stojącego w drzwiach Michała. Westchnąłem głęboko i puściłem tatę.

- Przepraszam, ja.. - przetarłem twarz rękami – Zły sen po prostu, no.

Od tamtej pory już nie zasnąłem. Leżałem na swoim wąskim łóżku, zakryty kołdrą po nos, starając się hamować łzy które co chwilę chciały zacząć wypływać z moich oczu, bez żadnego racjonalnego powodu. Mimo, że okno już dawno zamknąłem, nadal było mi zimno. I co chwilę wracałem do momentu, w któym zjawa z mojego snu zawołała mnie głosem mojej mamy. Jednak nie potrafiłem wspomnieć tacie o tym, co mi się śniło, mimo że z całego serca chciałem to z siebie wyrzucić. Chciałem usiąć obok kogoś zaufanego i opowiedzieć mu wszystko od początku, o tym, jak pojawiła się Nadzieja, o tym jak rzeczy związane z Rainą zaczęły robić się dziwne i o tym, jak zobaczyłem tego pieprzonego stracha na wróble. Jednak nie robiłem tego. Równałoby się to z uznaniem mnie za psychicznie chorego, bo – przyznajmy sobie otwarcie – nikt zdrowy na umyśle nie widzi istot, które wmawiają mu, że chcą mu pomóc, ani nie widzi swojego cienia przybierającego kształt jakiejś materiałowej kukły odstraszającej ptaki. Jesteś psychiczny, Gerard. Jesteś po prostu psychiczny.

Na to wszystko nie było żadnej innej, racjonalnej odpowiedzi. Njawyraźniej byłem wariatem.

❧

Pogrzeb miał rozpocząć się o jedenastej, na cmentarzu na obrzeżach. Dyrekcja zwolniła naszą szkołę z zajęć w tym dniu wiedząc, że i tak większość zechce pojawić się na uroczystości więc chociaż lekcje i zwalnanie się z nich miałem z głowy. Z łóżka zwlokłem się dopiero koło ósmej, jednak nadal czułem, że nie do końca doszedłem do siebie. Powoli wziąłem prysznic, powoli zdzedłem na parter i zabrałem się za robienie śniadania. Przybycie Anki z Olą z pytaniem, czy jadę z nimi było tylko kwestią czasu.

Nie, to nie tak, że chciałem tam iść. Raczej chciałem zachować opinie dobrze wychowanego i tak, jak wymagała tego kultura pojawić się na pogrzebie koleżanki. Ci, którzy mnie znali, wiedzieli, że tak na prawdę idę tam tylko z grzeczności. No, i nie chciałem zostawiać w tym Franka samego. Może i go zraniła, ba, to nawet nie ulegało wątpliwościom. Jednak widać było, że on nadal za nią tęsknił. Szczególnie teraz, gdy nie mógł jej zobaczyć jej nigdy więcej. Z tak bliskich mu osób zostałem mu tylko ja, wiedziałem o tym doskonale. Robiłem to więc dla niego.

O dziewiątej byłem już niemal całkowicie gotowy do wyjścia. Ubrany w ciemne spodnie, bluzkę w biało czarne paski i ciepły płaszcz siedziałem na schodach z Michałem, czekając na pozostałych. Mieliśmy jechać razem. I już nie autem Rainy. Na szczęście. Objąłem się ramionami, nieco koślawo, przez zawiniętą w gips rękę. Prawa dłoń właśnie przez niego zmarzła pierwsza, więc po chwili schowałem rękę do kieszeni. Na szczęście na dziewczyny nie musieliśmy czekać zbyt długo. Całą piątką ze mną, bliźniakami, Michałem i Anką stanęliśmy na chodniku przed domem Jabłońskich, zastanawiając się, czy wypada nam wstąpić po Franka. I pewnie zastanawialibyśmy się jeszcze długo, gdyny nie fakt, że Franek po prostu nas uprzedził. Gdy wyszedł z domu i zobaczył naszą grupkę wcale nie krył zaskoczenia. Pewnie spuściłby głowę i wcale do nas nie podszedł, ale wyszła jego ciocia i gdy tylko się z nią przywitaliśmy, kazała mu zrobić to samo.

- No.. to cz-cześć. - powiedział cicho, podchodząc do nas wolnym. Widziałem po oczach, że jeszcze przed chwilą płakał. Znów moje ciało ogarnęło mnie coś w deseń troski. Takiej... innej. Tej, jaką troszczy się jedna osoba o drugą, gdy komuś na kimś zależy. Przygryzłem wargę. Doskonale wiedziałem, że nie tego ode mnie oczekiwał. Nie tego potrzebował. Nie złapania za rękę, uścisku, dotyku, i nie tego, czego ja chciałbym mu dać. Potrzebował kogoś. Kogoś prawdziwego, kto przytuliłby w czysto przyjacielski sposób, uśmiechnął się i powiedział, że będzie dobrze, nie zważając na to, ile nieprawdy kryje się pod tymi dwoma pustymi, nic nie znaczącymi słowami. Każde jego smutne spojrzenie w moim kierunku domagało się troski, protekcji. Ochrony. Mimo, że przecież nic złego nie miało się stać.

Poczułem uścisk w żołądku, gdy w najmniej oczekiwanym momencie w naszej grupie pojawiła się Raina. Nie spodziewałem jej się, chociaż z drugiej strony nieobecność na pogrzebie koleżanki byłaby z jej strony nie tylko nietaktem, ale także czymś niebywałym. Czymś, co mogłoby naruszyć jej renomę i sławę. Dopiero wtedy uświadomiłem sobie, jak bardzo pomyliłem się, gdy zakładałem, że zwyczajnie nie przyjdzie. Zrozumiałem, że ona by czegoś takiego po prostu nie zrobiła.

Jak na nią przystało, prezentowała się nienagannie. Jej ponownie czarne, długie, błyszczące włosy idealnie kontrastowały z bladą cerą, podobnie jak czerwona szminka, którą podkreśliła swoje pełne usta. Musiała założyć dość krótką sukienkę, bo żaden inny materiał nie wystawał spod bezbłędnie skrojonego płaszcza kończącego się nieco powyżej jej kolan. Wysokie szpilki wyszczuplały jej i tak szcupłe nogi, których zapewne zazdrościło jej sporo konkurentek. Z oddali przyglądałem się jej, gdy podeszła do zapłakanej pani Falke i z kapitalnie wiarygodnym smutkiem na twarzy zaczęła składać jej kondolencję. Wszyscy byli tak pochłonięci przyglądaniem jej się, że nawet nikt nie odpowiedział na nieśmiałe powitanie Franka. Odwróciłem wzrok na przyjaciela. Pewnie nawet nie zwrócił na to uwagi.

Raina podeszła do nas, witając się z nami lekkim skinieniem, co przypominało bardziej ruch głowy porcelanowej laleczki niż zwykły gest na powitanie, po czym z niebywałą lekkością jak na kobietę w tak wysokich szpilkach wyminęła bliźniaki, by chwilę później już składać ciche kondolencje Frankowi. Odsunąłem się na bezpieczną odległość, jednak nie spuszczałem z niej wzroku. Coś z nią było nie tak. Coś mi nie pasowało. Ale nie mogłem zrozumieć, co. Zresztą.. już dawno zauważyłem, że z tą dziewczyną było coś nie w porządku.

Gdy kilka osób przed nami zaczęło wsiadać do aut, poczułem jak Franek bierze mnie pod rękę i delikatnie ciągnie w stronę samochodu jego cioci. Bez zająknięcia ruszyłem za nim. Aż mi się lżej na sercu zrobiło. Niby nic nie powiedział, niby o nic nie poprosił, ale wystarczył taki drobny gest, żebym poczuł się potrzebny. Wartościowy. To bardzo miłe uczucie, jeśli wiesz, że jesteś potrzebny komuś, kogo kochasz.

Droga na cmentarz nie zajęła nam zbyt dużo czasu i byłem z tego niezmiernie zadowolony, gdyż podczas pokonywania dystansu z osiedla na drugi koniec miasta w aucie pani Justyny panowała grobowa cisza. Jak na złość, nie było to takie odprężające milczenie, a raczej jedno z tych niezręcznych, gdy żadna ze stron nie wie, co powiedzieć. Mała Martynka tylo przerywała ją od czasu do czasu, śpiewając z cicho z radiem. I tylko tyle. Zdecydowanie mi to nie wystarczało i miałem wrażenie, że pani Jabłońska odczuwa to samo. Jedynie Franek wydawał się zupełnie niewzruszony ogólnym milczeniem. W ogóle odniosłem wrażenie, że nie zwracał uwagi kompletnie na nic, przebywający myślami zupełnie gdzie indziej, zaciśnięty w ryzach innego świata, tkwiącego w jego głowie. I znów poczułem ścisk w żołądku. Martwiłem się o niego jeszcze bardziej. Pewnie nawet nie miał o tym pojęcia.

Na miejscu kolejna grupa osób – mniej lub bardziej mi znanych – zaczęła składać kondolencje rodzinie zmarłej dziewczyny. Zarówno Jabłonski jak i ja zauważyliśmy sporo osób z naszej szkoły i przypuszczam, że to właśnie był powód dla którego brunet pociągnął mnie wgłąb niezbyt przyjaznego dla oka cmentarzyska. Nie dziwne. Na samą myśl o przyjmowaniu masowych wyrazów współczucia chyba nie zrobiło mu się za dobrze. Ale tamci nie byli w stanie tego zrozumieć. A dla niego wszystko było po prostu za świeże, za nowe. Dziwiłem się, że jeszcze nie powiedział mi, żebym dał mu czas i zostawił samego. Ale też strasznie cieszyło. O wielę bardziej niż dogłębne zwiedzanie cmentarza, na które właśnie się zanosiło.

- Chcesz iść do mamy? - zwolnił i zerknął na mnie już suchymi, spokojnymi oczami. Zdziwiłem się, głównie dlatego, że oprócz kondolencji, jeszcze nikt nie poruszył tematu śmierci mojej mamy. Widzieli, że to było dla mnie coś trudnego, coś o czym nie chcę rozmawiać. Znali mnie, czekali aż sam powiem, że już wsystko w porządku. Ale nie było w porządku. Wychodziłem wszędzie, gdzie chcieli mnie zabierać, z czystej grzeczności. Uszanowali to. Dlatego właśnie zdziwiło mnie to, że Franek o to spytał.

Nie za bardzo wiedziałem, co powinienem mu powiedzieć, więc tylko pokiwałem leciutko głową. Na dobrą sprawę już od jakiegoś czasu chciałem wybrać się na cmentarz, ale nie miałem odwagi. Tak, nie przepadam za takimi wypadami. Ale wtedy wydawało mi się, że to był dobry moment.

- To dobrze. - kontynuował – Bo wiesz.. Nie chcę tam być. Nie chcę na to patrzeć. No.. później i tak będę musiał, ale nie zniósłbym tej godziny. -Nie odpowiedziałem, jedynie skręciłem we właściwą alejkę i ruszyłem nieco szybszym krokiem. Zaraz mi dorównał, wciąż nie puszczając mojego przedramienia. - Który dzisiaj jest? - zerknął na mnie pytająco. Zastanowiłem się. Pewnie bym nie pamiętał, jednak aż za dobrze utkwiła mi w głowie klepsydra wisząca na drzwiach szkoły i jej data.

- Trzydziesty. Dlaczego?

- Nie wiem. Ale czuję, że coś się stanie. - mruknął cicho, puszczając mnie i schował ręce do kieszeni.

Szczerze? Zatkało mnie. To raczej ja miałem jakieś dziwne odpały, gdy wydawało mi się, że chociażby widzę jakąś dziwną zjawę (tak, Nadzieja nie pojawiała się na tyle długo, że zdołałem stwierdzić, że była halucynacją), albo miałem nietypowe przeczucia. Ale po nim się tego ani trochę nie spodziewałem. Chociaż miał rację, znów czułem, że coś się stanie. I wcale nie było mi z tym dobrze. A słysząc, że Franek mówi mi coś takiego, wcale mi się nie poleprzyło.

Chyba nie dziwił się, że nic nie mówiłem, bo o nic nie pytał.

Przy grobie mojej mamy spędziliśmy ponad godzinę, w tym ja jedynie siedziałem i tępo wpatrywałem się w tablicę z jej nazwiskiem. Jeśli chodzi o jakieś szczególne rozpaczanie, przeszło mi już jakiś czas temu, jednak wciąż zastanawiałem się dlaczego. Pewnie i tak byłem zbyt głupi by znaleźć, lub cudownie dostać odpowiedź na to pytanie, jednak wciąż chciałem wiedzieć. Jak chyba większość po stracie kogoś ważnego.

Nie wiem, skąd on wiedział, ale wyszliśmy na główną aleję w momencie, gdy przechodzili tamtędy wszyscy, kierując się na miejsce pogrzebu. Nawet się nie obejrzeliśmy, a szła koło nas Anka, a dalej reszta szkoły, ubrana na czarno. Raina musiała zniknąć w tłumie, co samo w sobie było dziwne, jednak nie widziałem jej nigdzie.

Frank stał z rodziną, więc przez cały monolog księdza na temat zmarłej i życia po śmierci, jak i opuszczania trumny do grobu stałem w towarzystwie nikogo innego jak Dubińskiej. Wydawała się nieco zaniepokojona nieobecnością Rainy, która powinna wiernie stać u jej boku, jednak udawała, że wszystko jest w zupełnym porządku. Ja też nie zamierzałem o nic pytać. Dopóki, znudzony, nie rozglądnąłem się za siebie.

Raina stała kilka metrów za grupą. Miała spuszczony wzrok i znaczną część twarzy zakrytą bukietem czerwonych, delikatnie rozwiniętych róż, idealnie pozbawionych kolców. Musiałem pohamować się, żeby nie otworzyć ust z przerażenia i zdziwienia jednocześnie. Obok niej stała dziewczyna. Dokładnie ta sama, która kilka godzin wcześniej przyśniła mi się i która wołała mnie w śnie kilkakrotnie. Przyglądając jej się na żywo byłem pewien, że jeśli ktoś ją teraz zobaczył, wiedział, że już nie Raina jest zjawiskowo piękna tylko właśnie ona. Długa, czarna suknia była jeszcze dłuższa niż w moim śnie, a gorset opinał ją jeszcze ciaśniej. Jednak nie to mnie dziwiło. To wydało się wręcz normalne, tak jak czarne jak węgiel oczy, biała skóra i strasznie długie, ciemne włosy. Nie mogłem zrozumieć, dlaczego jej kontury są postrzępione i rozrywają się na malutkie kawałeczki wraz z powiewami wiatru. Skojarzyła mi się z tym, co zawsze zostawało po Nadziei, gdy znikała, uznając, że i tak nie przegada mi do rozumu – z białymi płatkami rozmywającymi się w powietrzu.

Poruszała delikatnie czerwonymi jak krew ustami, jakby mówiła do Rainy coś ważnego, jednak chcąc żeby nikt inny tego nie usłyszał. Gdy spojrzała na mnie, Raina również podniosła wzrok. Odwróciłem się, zawstydzony.

Nie wiedziałem, co to było. Czy znów zaczynałem widzieć dziwne rzeczy, czy po prostu wyobraźnia płata mi figle.. Musiałem mieć naprawdę dziwną minę, bo nawet Anka zerkała na mnie pytająco. Spuściłem tylko wzrok, jednak nie mogłem opanować chęci zerknięcia na nie jeszcze raz. I to zrobiłem.

W momencie, gdy spojrzenia dziewczyny ze snu i moje spotkały się, zerwał się wiatr. Wyjątkowo silny. Uderzył w jej rozmyte kontury, rozwiał jej włosy i rozsypał ją na drobne, czarne płatki. Zanim zniknęła, wypuściła z ręki kartkę, która poleciała w moim kierunku, zatrzymując się między płatkami róż w moim bukiecie. Wziąłem ją w ręce.

Napis, rozmyty i falujący trwał na niej przez chwilę, ale gdy tylko ruszyłem dłonią, rozmył się jak tamta.

Zdążyłem przeczytać. Na świstku napisane było "Ona nie musiała zginąć".