4} ghost town

teenagers

             Nigdy nie jedzcie zielonych żelków. Naprawdę nie są dobre. 

            Przyjeżdżając do tego miasta miałem szczerą nadzieję, że coś się w moim życiu zmieni. Coś więcej, niż tylko to, że odzyskam wzrok. Nie, nie żebym chciał narzekać, broń boże, po prostu.. Nie wiem. Sam nie wiem, ani co szuję, ani co myślę, ani czego chcę. Od kilku dni ogarnęło mnie cholerne niezdecydowanie i nie mam pojęcia jak je zwalczyć. Jakby moje życie z dnia na dzień nagle straciło sens. Ale to przecież niemożliwe, bo nie brakuje mi niczego. Zupełnie niczego. Mam przyjaciół, mam dobre oceny, mam rodzinę. Nie wiem więc, czego mi brakuje. 

            Ostatnio nauczycielka plastyki stwierdziła, że naprawdę mam potencjał w dziedzinie rysunku, i że pod żadnym pozorem nie wolno mi go zmarnować, bo osobiście mnie udusi. Oczywiście, była to przenośnia, ale coraz więcej osób uznaje, że mam niezmierzony talent do rysowania, mimo że ja tego nie widzę. Fakt, rysowanie nie sprawia mi problemu, cokolwiek kazano by mi przelać na papier, ja to zrobię. Ale czy to już jest zaraz jakiś wielki talent? Czy jeżeli umiem zrobić zadania z matematyki też będę matematycznym talentem?

            Czułem, czułem od pewnego czasu, że coś się w moim życiu zmienia, że coś nabiera kształtu i że już niedługo będzie zupełnie inaczej. Wiedziałem, byłem tego pewien. Ale mimo tego, że szukam i staram się dowiedzieć, co to może być, nie potrafię tego określić. Wiem, że będzie to coś dużego, coś co zmieni mnie od środka i nie pozwoli o sobie zapomnieć. Czuję to. To coś chce wyjść, ale jeszcze nie może. Jakby rosło, dojrzewało we mnie. Jakby chciało urosnąć i potem ruszyć ze zdwojoną siłą. Nie wiedziałem, co to jest, ale nie bałem się tego. Czułem, że mnie nie zabije. Czułem, że może mnie zranić, ale w ostateczności tylko mnie wzmocni. Wiedziałem, wiedziałem jak nigdy, że się nie mylę.

            Siedzieliśmy dość dużą grupką na placu zabaw. Ja z Anką standardowo byliśmy na boku, ale tyle nas różniło, że ja przynajmniej co jakiś czas włączałem się w rozmowę, dodatkowo cały czas słuchając, co moi przyjaciele mają do powiedzenia. Ona nie. Może i słuchała, ale zdawała się być między nami całkowicie nieobecna, siedziała tylko z słuchawką w prawym uchu, tępo patrząc we własne, podkulone kolana, które obejmowała rękami. Wyglądała tak samo, jak zawsze. Ciemne, pościerane spodnie, czerwone trampki i luźna, czarna koszulka, tym razem z nadrukiem Avenged Sevenfold. Jej krótkie, rude włosy były dziś wyjątkowo puszczone wolno, przez co widać było, że sięgają do połowy szyi. Dziwna, była cholernie dziwna. Zupełnie inna, niż dziewczyny w dzisiejszych czasach. Tak jak wtedy, w zeszłym tygodniu, chyba jako jedyna nie przyłączyła się do podziwiania naszych klasowych kolegów, tylko tak jak teraz siedziała cicho, z boku i zdawała się nie być niczym zainteresowana. 

            Zabrałem mojemu bratu kilka żelków. Takie dobre, w kształcie misiów. Żelki potrafią być naprawdę fajne, chyba że są zielone. A zielone są niedobre.

- No Franek weź mi przepisz to zadanie! – jęknął po chwili Oluś, wyraźnie zmartwiony tym, jak bardzo jest ignorowany przez Franka. Z wrażenia aż mu ta blond grzywka spadła na oczy, więc szybko ją odgarnął, po czym poprawił okulary, które miał na nosie i nadal, ściskając czerwony zeszyt, patrzył błagalnie na Jabłońskiego. 

- Oluś, dziecko.. – zaczął Franek, wyraźnie szukając wytłumaczenia, żeby tylko niczego nie pisać – Nie mogę pisać, bo złamałem kolano w łokciu. Znaczy łokieć.. no wiesz o czym mówię. – skończył, tłumiąc chichot, co nijak mu wychodziło. Naprawdę, uwielbiałem roześmianego Franka. Był po prostu słodki.

- Nawet się nie wymiguj! Obiecałeś! – Olek piszczał jak biedne, zagubione dziecko. Szczerze, to zrobiło mi się go trochę szkoda. Ale tylko trochę.

- A wiesz, że najgłębsza depresja to koło morza martwego będzie? – zaczął Franek, zapatrzony w podręcznik od geografii, udając, że śledzi tekst znajdujący się w nim z niebywałym przejęciem.

- Nie dziwne, że ma najgłębszą depresję, skoro jest martwe... – stwierdził mój brat cicho, wywołując śmiech kilku osób. 

- Co nie zmienia faktu, że Jabłoński miał mi przepisać zadanie! – zaczął znowu Oluś, tym swoim biednym głosem, na co Gabi zaczęła się głupio śmiać. No tak. Zauważyłem jakiś czas temu, że jest naprawdę głupiutką blondyneczką, ślepo zapatrzoną we Franka. Jak zresztą połowa naszej klasy, nie ma jednej żeby nie wzdychała do Franusia, Olusia, Michałka albo (o zgrozo) mnie. A nie, jest. Dubińska nie wzdycha do nikogo. Cud.

- No dajże ten zeszyt, bo zamęczysz mnie na śmierć. – westchnął Franek, odrzucając podręcznik od geografii i ze zrezygnowaniem przejął zeszyt od przyjaciela. 

            Lubiłem mu się przyglądać, przede wszystkim dla tego, że było czemu. Nie, nie żebym uważał, że jest jakiś przystojny czy coś.. Był raczej ciekawy. Co chwila zmieniał wyraz twarzy, raz był skupiony, a za chwilę już się szczerzył. Nie umiałem tak, jak on, zmieniać co chwilę emocji. 

- No dzięki, Frań. – Olek od razu się rozpromienił, jakby Franek podarował mu gwiazdkę z nieba i zaczął sobie beztrosko rozmawiać z Agatą, która to cały czas przyglądała się mojemu bratu, z wzajemnością zresztą. Nie raziło mnie to nawet, bo robili to dyskretnie, nie obnosili się z tym wzajemnym zainteresowaniem jak chociażby Falke i Jabłoński. Coś ze mną nie tak, nazywam ludzi po nazwisku, przecież to tak niekulturalnie. I jeszcze mi normalne relacje ludzkie przeszkadzają, to.. dziwne i równie dziwnie się z tym czuję. Może ja jakiś nietolerancyjny jestem?

            W tym właśnie momencie, gdy całe wykłady w mojej głowie wiele wniosły do mojego myślenia i już niemal postanowiłem być bardziej wyrozumiały dla zakochanej pary, tamci oczywiście musieli wszystko spieprzyć, pomijając już fakt, że (o zgrozo) właśnie użyłem wulgaryzmu. Oczywiście, siedząca na kolanach Franka, Gabi, zaczęła mu przeszkadzać w pisaniu zadania, głaszcząc go po głowie, na co tamten porzucił swoje zajęcie, wpijając się łapczywie w jej usta, na co tylko Nana westchnęła. Zerknąłem na nią, widziałem jak udaje, że przepisuje coś z zeszytu do zeszytu, ale tak naprawdę zerkała zdenerwowanym spojrzeniem na dziewczynę mojego przyjaciela.

- Gabryśka, dziecko, opanuj odruchy! – jęknął zrozpaczony Olek, teatralnie chowając swoją bledziutką, rumianą twarzyczkę za różowym zeszytem siostry, który szybko został mu przez nią wyrwany. Zauważyłem, że chłopak jest strasznie uczuciowy i wrażliwy, ale za nic w świecie nie mogłem zrozumieć, czemu i on tak na nich reaguje. Może nie tylko ja mam takie zdanie?

- Oluś, uspokój się i daj ten internet! – jęknęła jego siostra, po czym zabrała mu modem, który momentalnie znalazł się w laptopie ułożonym na jej kolanach. Niedługo później dziewczyna pisała w coś w komputerze w skupieniu, co zakończyła gwałtownym i głośnym naciśnięciem jakiegoś klawisza, przypuszczam, że entera. 

- Ta notka zmieni świat! – o mało się nie wzruszyła i przypuszczam, że gdyby nie laptop spoczywający na jej kolanach, zaczęłaby tańczyć jakiś obłędny taniec hula.

- Co tam masz, Olcia? – zaciekawiła się Nana, zerkając w ekran, na co westchnęła tylko z dezaprobatą i wywracając oczami pokręciła głową.

- Jak to; co? Właśnie ogłosiłam na naszym blogu, że Gabi i Franek prowadzą gorący romans! – blondwłosa siostra Olka obrzuciła całą naszą grupę zachwyconym spojrzeniem, zatrzymując je na zdziwionej parze. – Komentarze napływają w zawrotnym tempie, kochani. Cytować? – tamci oboje pokiwali głową, nawet ja zacząłem się przysłuchiwać. W końcu to miało być do ogółu chyba, nie? 

- No dawaj Olcia. 

- Tak więc.. „mam doła jak stodoła!” albo „oni razem? a może frytki i cola do tego?” to jedne z lepszych.. – zachichotała dziewczyna i przewinęła stronę dalej – „jak pod wydarzeniem na fejsie będzie tysiak lajków, to Franek z nią zerwie”.. hmm.. niezbyt miłe, ale mam pomysł na kolejną notkę przynajmniej.

- Nie zerwę, prawda Gabuś? – Franek przytulając ją, cmoknął ją w czoło.

- No chyba raczej nie.. Prawda? – spojrzała na niego z uśmiechem, głaszcząc go po policzku. 

- Nie zerwę. – stwierdził poważnie, przyciskając ją do siebie mocno. 

            Odwróciłem wzrok. Nie miałem na to ochoty. Oglądając ich czułości, czułem się co najmniej dziwnie, żeby nie powiedzieć nieswojo, a najdziwniejsze w tym wszystkim było to, że nie miałem pojęcia dlaczego. To znaczy.. nie oszukujmy się, bo przypuszczałem, ale jakby.. nie chciałem tego do siebie dopuścić. Głupi jestem, bo jeśli mam rację to i tak nic na to nie poradzę, ale trzeba mieć na co narzekać, prawda? Więc znalazłem sobie powód. Będę prowadził inteligentne przemyślenia na temat mojej orientacji seksualnej. 

- Co oni tam tak przeżywają? – zapytał ktoś cicho, blisko mnie, wyrywając mnie z zamyślenia i sprowadzając mnie z powrotem do żywych. Odwróciłem głowę w stronę głosu, spostrzegając, że Dubińska, już bez słuchawek, wpatruje się we mnie z zaciekawieniem. 

- Związek Franka i Gabryśki. – odparłem szorstko, spuszczając wzrok na swoje trampki. Anka powinna zrozumieć o czym mówię, a jeśli dorówna inteligencją do swojej blond koleżanki, siedzącej właśnie na kolanach Franusia, to już nic na to nie poradzę, bo nie mam zamiaru się nad tym rozdrabniać. 

            Postanowiłem przemilczeć fakt, że          rudowłosa patrzyła na mnie jakoś dziwnie, ni to pytająco, ni to z zaciekawieniem. Nie wiedziałem czemu, nie wiedziałem po co, a nawet chyba nie chciałem, miałem wystarczająco dość po dzisiejszym dniu. Chyba jednak byłoby mi łatwiej, gdybym znał tylko Ankę i mojego brata, nie dając się wciągnąć w żadne inne kontakty. Ale niestety, ocknąłem się już trochę zbyt późno, o ile nie powiedzieć, że cholernie zbyt późno, bo w momencie, gdy miałem dziesięcioosobową grupkę znajomych i byłem obiektem westchnień ćwierci dziewczyn w tej szkole. Bałem się, że za niedługo zaczną się z mojego powodu ciąć, ale to chyba raczej bardziej prawdopodobne w przypadku Jabłońskiego i jego wiernego fanklubu. Ciekawe jakby zareagowała taka grupka, gdyby ich „bohater” okazał się wykazywać zachowania homoseksualne...

- No co? – wypaliłem w końcu, patrząc z lekkim rozbawieniem na lustrującą mnie wzrokiem Ankę, na co tylko pokręciła głową, jakby z niedowierzaniem. Chyba musiałem to powiedzieć zbyt głośno, bo pozostałe osiem osób patrzyło na nas dziwnie.

- Nic, nic. – powiedziała cicho i się podniosła – My już będziemy się zbierać. – dodała znacznie głośniej, i gdy już miałem zaprzeczyć, tamta ciągnęła dalej – Gerard źle się poczuł a jeszcze mamy się pouczyć, więc.. do jutra. Chodź, biedaku. 

            A, czyli to się nazywa wykorzystywanie do wyższych celów? Bo tak się czułem podobnie. Rozglądnąłem się powoli, a widząc, że nadal jestem głównym obiektem obserwacji, podczas wstawania skrzywiłem się i pozwoliłem nawet, żeby przyjaciółka podała mi torbę.

- Ale nic ci nie będzie, prawda Gerry? – zapytała zmartwiona Gabi, o dziwo, wyglądająca na wyraźnie zmartwioną.

- Nie, nie. Tylko zmęczony już jestem. – wykręciłem się i ignorując spojrzenie Franka i pożegnania ze strony przyjaciół jak i znajomych pośpiesznie oddaliłem się z rudą na bezpieczną odległość. Nawet na nią nie patrzyłem, mimo że wiedziałem, że ona nadal mnie obserwuje. Byłem jej po prostu wdzięczny, że mnie stamtąd zabrała i chciałem chłonąć ten spokój i ciszę. Przy niej było to proste, bo gdy czegoś chciała, zanim się odezwała, najpierw kilka razy się nad tym zastanawiała i dzięki jej za to.

- Co ci? – zapytała po prostu, gdy weszliśmy na uliczkę przy szkole. Było już pewnie przed ósmą, bo słońce zachodziło za blokami już od dobrych trzydziestu minut.

- Też chciałbym wiedzieć.. – mruknąłem i usiadłem przed szkołą na czymś w rodzaju za wysokiego murka, licząc że koleżanka sama się przysiądzie. Nie pomyliłem się, już po chwili znalazła się obok mnie – Dzięki, serio.

- Za co? – zdziwiła się niemało, pewnie nie była przyzwyczajona do podziękowań.

- Że mnie stamtąd zabrałaś i że nie masz mnie jeszcze dość. – zaśmiałem się głupio, sam nie wiedząc z czego, przyglądając się przedłużeniu uliczki, przy której stała szkoła, prowadzącemu na dziwną łąkę.

- Nie ma za co. Odpowiedz mi lepiej na pierwsze pytanie.

- Ale nie mam pojęcia, Anka. Serio. Znaczy, zdaje mi się, że przypuszczam, że mam kilka opcji, ale.. 

- Dobra, jeszcze raz, bo czuję, że w tym „zdaje mi się, że przypuszczam, że mam” to już sam się pogubiłeś. – powiedziała, przerywając moją niezrozumiałą nawet dla mnie wypowiedź, równocześnie opierając głowę o moje ramię.

- Dobra, zrobimy tak.. Znasz jakiegoś geja? – zapytałem, zerkając na nią bez przekonania. Moje spojrzenie musiało wyrażać wszelkie moje rozterki, więc pewnie i ona już wiedziała, do czego dążę.

- Naturalnie, że tak. – powiedziała, uśmiechając się szeroko.

- Na przykład?

- No.. Chociażby Olek. – powiedziała najnormalniej w świecie, wzruszając przy tym ramionami. Nie zareagowałem, bo nawet mnie to nie zdziwiło. 

- Tylko?

- No jeszcze Artur, ten wiesz który. On nie chodzi do naszej szkoły, ale ci go pokazywałam.

- Nie przeszkadzają ci? – kurde, czułem się, jakbym robił jej jakiś wywiad, tyle że ona była bardzo luźno do tego nastawiona i pytania wydawały się być jej zupełnie obojętne, o ile nawet nie przyjemne.

- Skąd ten pomysł, Gerd? Oczywiście, że nie. Są.. na swój sposób kochani i nie wiem, czemu, ale często pytają mnie o rady.. – zachichotała.

- Pewnie przez to, że jesteś tolerancyjna. – stwierdziłem, w końcu odrywając od niej wzrok, przenosząc go na ledwo oświetloną ulicę przed nami i jeden, marny, jadący samochód. Nie odpowiedziała mi, więc po jakimś czasie znów na nią zerknąłem. Też wpatrywała się w ulice.

            Nie, nie było mi łatwo o tym mówić. Faktem jest, że sama obecność zaufanej osoby pomagała mi się otworzyć i w pełni dojść do tego, jak jest naprawdę, ale mimo to, łatwo ani przyjemnie nie było. Pewnie dlatego, że nigdy nie myślałem nad tym, że mógłbym nie być hetero. Nie robiło mi to różnicy, ale czułem, że raczej nie jestem jeszcze gotowy, żeby tak po prostu przyjąć to do siebie.

- A czemu o to pytasz? – spytała w końcu, poprawiając grzywkę.

- Bo.. no bo tego, bo ja..

- No ale spokojnie, nie denerwuj się tak. – powiedziała powoli, dość cicho. Po chwili nawet poczułem, że lekko mnie przytuliła, zapewne chcąc podnieść mnie na duchu i ułatwić mi wyrzucenie to z siebie.

- Wydaje mi się, że jestem gejem właśnie. – powiedziałem w końcu, czując jak całe moje ciało oblewa chłodny pot. Zdziwiłem się, że poszło mi tak łatwo, ale z drugiej strony dziękowałem jakiejś wyższej sile, że już mam to za sobą. Schowałem twarz w dłoniach, zaciskając powieki.

            W odpowiedzi dziewczyna tylko zaczęła przeczesywać moje ciemne włosy palcami. Nie odpowiedziała, nie uciekła, nie nakrzyczała na mnie, że co ja niby sobie wyobrażam, nic. Czułem tylko jej chłodne palce na swoim czole. Nie wiedziałem, czy to dobrze, czy źle, więc spojrzałem na nią po chwili, zdziwiony tym, co zobaczyłem.

            Po prostu się uśmiechała. Uśmiechała się leciutko, w dodatku wyraźnie widziałem w jej oczach spokój, jakbym właśnie oznajmił jej coś cholernie oczywistego, czy mało ważnego. Jakby z sekundy na sekundę przyjęła moje słowa do wiadomości.

- Nie uciekasz ani nic.. – stwierdziłem, nadal lekko zdziwiony, opuszczając całkiem ręce. Zaśmiała się tylko i objęła mnie ramieniem, przenosząc wzrok na ulicę przed nami.

- Myślałeś, że tego nie zaakceptuję? Przecież to i tak nic nie zmienia. Nie ważne, czy gej, hetero i czy biseksualny, Gerd. To też jest miłość, a jeśli ktoś nie umie tego zaakceptować, to tylko jego problem, bo jest mocno ograniczony. A to przecież niczego nie zmienia, nie tracisz swojej wartości, nadal masz takie same szanse i prawa jak inni. 

- I przez to nie uciekasz? Jesteś tolerancyjna po prostu?

- A po co miałabym uciekać? Ty pewnie też byś nie uciekł, gdybyś już wcześniej wiedział, że jestem lesbijką. Ty będziesz podrywał chłopców, ja będę się oglądać za dziewczynami, a jak ktoś będzie miał z tym problem, to gorzko tego pożałuje. – oznajmiła, nie zmieniając pozycji. Szczerze? Tutaj już mocno się zdziwiłem, ale miałem też dowód, że wartościowość człowieka w żadnej mierze nie pokrywa się z jego orientacją i muszę przyznać, że cholernie mi to pomogło.